Εντάξει, λες και προχωράς...
Στην πορεία όμως φαίνεται ότι ούτε αυτό είναι αρκετό. Φαίνεται ότι η αλήθεια κρύβεται στα κενά ανάμεσα στις γραμμές.
Αυτό που λέει ο ένας, αυτά που λέει ο άλλος είναι σαν το ψωμάκι πάνω κάτω, και το παριζάκι κρυμμένο στην μέση για να μη πω για την ουσία του κάθε θέματος που είναι το τυράκι λιωμένο και πολλές φορές καμένο στην άκρη...
Όλη η αλήθεια στις αλιγορίες και στις μεταφορές..
Ποιον να ακούσουμε? Ποιον να πιστέψουμε?
Σε όλα τα θέματα εκατό φωνές και καμιά καθησυχαστική, καμιά που με καθαρότητα και σαφήνεια να καλύπτει τις ανησυχίες, εκατό φωνές πολύ αργά για το οτιδήποτε και η κάθε μια να τραγουδάει σε διαφοερτικό σκοπό΄..
Για αυτό μου αρέσει η γραμματική...
Ο κανόνας είναι κανόνας και δεν αλλάζει με τίποτα. Η κατάληξη είναι στην θέση της και το καταλαβαίνεις δεν το καταλαβαίνεις, συο αρέσει δεν σου αρέσει η κατάληξη είναι η ίδια.
Το πρόβλημα είναι ότι μας έχουν πέσει όλα μαζί..Πόσα να αντέξει ο άνθρωπος...?
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Sofiascomments" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
