Άπλωσε ο Θεός την κουτάλα του και την έστρωσε πάνω από την θάλασσα, στους γύρω λόφους μέχρι και πάνω στο βουνό.
Κοίταξε ο Θεός αν του ξέφυγε καμιά γωνίτσα , κοίταξε καλά, μέχρι που είδε μέσα σε μια άδεια παιδική χαρά, μια μανούλα με ένα παιδάκι στο καρότσι και ένα κοριτσάκι περίπου στα 7 κουρνιασμένο δίπλα της στο παγκάκι.
Έριξε και κει μια κουταλιά και έβαλε μέσα λίγο χιόνι για να παίξουν τα παιδάκια.
Αυτά όμως δεν έπαιξαν. Κούρνιασαν ακόμα πιο κοντά, έσκυψαν τα κεφαλάκια τους σαν τα σπουργιτάκια, μόνο που η μάνα είχε χέρια, όχι φτερούγες για να τα σκεπάσει.
Μόνο να τα αγκαλιάσει μπορούσε και να μοιραστεί μαζί τους την άχνα και ένα συχώριο στον Θεό, που τους έδωσε πιο πολλά από όσα θα μπορούσαν να αντέξουν.
Το σκοτάδι έπεσε και οι δρόμοι ερήμωσαν, όμως εκείνοι παρέμειναν στην άδεια παιδική χαρά.
Δεν ξέρω πως τους βρήκε το πρωί, δεν μπορώ να πω πως πέρασαν και την άλλη μέρα και την παράλη.
Μόνοι τους κλεισμένοι στον μικρόκοσμο της απελπισίας χωρίς να έχουν κάποιον να τον μοιραστούν, ξένοι σε μια ξένη πόλη, ξένοι σε μια ξένη ζωή.
Ο Θεός έκανε την γύρα του στον κόσμο και μοίρασε ήλιο, αέρα, φως και σκοτάδι, μέχρι που ξαναγύρισε το βλέμα του πάνω από τους 3 απόκληρους της παιδικής χαράς.
Τους είδε και λυπήθηκε...
Ακόμα και ο Θεός καμιά φορά αργεί να καταλάβει πότε ένα παιδί πεινάει επειδή δεν έχει να φάει και πότε επειδή δεν του αρέσει το φαγητό.
Κοίταξε τριγύρω και είδε μια κοπελίτσα. Μια κοπελίτσα που είχε μέσα της την πνοή του. Την αναγνώρισε εύκολα ανάμεσα στις τόσες και τόσες αναπνοές που μπορεί να είχαν το όνομα του όχι όμως την πνοή του.
" Πήγαινε .." της είπε..' Πήγαινε ,σε χρειάζονται"
Η κοπελίτσα με την θεική πνοή πήγε κοντά και έγινε η φτερούγα που ζέστανε τα μικρά παιδιά και την απελπισμένη μάνα.
Έτσι είναι ο Θεός, όταν θέλει κάνει τα χέρια φτέρωμα και την καρδιά λιοντάρι..
Ο Θεός σιγούρεψε τα πλάσματα του στην αγάπη του αγγέλου που τους έστειλε και ξεκίνησε για μια άλλη μια γύρα στον κόσμο...
Υστερόγραφο.
Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία και η παιδική χαρά είναι η δική μας, μπροστά στην Εκκλησία, ένα βήμα από το Γηροκομείο, δίπλα στην αγορά.
Ευτυχώς η ανθρωπιά υπάρχει ακόμα και συνήθως η βοήθεια έρχεται από κει που δεν το περιμένεις.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Sofiascomments" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
