Σαν ηλίθια δηλαδή, και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε?
Χτες το βράδυ έγινε μεγάλο γλέντι σε τοπικό κέντρο με πλήθος κόσμου με σκοπό που δεν έχω καταλάβει ...ακόμα..και ούτε θέλω δηλαδή να καταλάβω.
Το θέμα είναι ότι η σκέψη τους είναι ακριβώς απέναντι από εκεί που είναι η δική μου.
Το θέμα είναι ότι υποτίθεται ζούμε στον ίδιο τόπο και θα έπρεπε να βλέπουμε το ίδιο μερικά πράγματα.
Το θέμα είναι ότι αυτή η κοινωνία που είμαι μέρος της, είναι τόσο ξένη όσο και οι εσκιμώοι της Αλάσκας.
Δεν βαριέσαι, η πορεία της ζωής θα αποδείξει τα πως και τα γιατί, άλλωστε σήμερα έχουμε τον Βανιζέλο να θυμίσει αποκρουστικά τον Παπαδόπουλο.
Χτες μίλαγα με ένα παλιό φίλο και μου είπε ότι κάποιος απαίτησε να του μιλάει με ...σεβασμό....
Αν φτάνεις στο σημείο να απαιτείς τον σεβασμό, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν τον έχεις...
Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο, όλο και περισσότεροι, ζητούν να τους μιλάμε με σεβασμό!
Φωνάζουν για το ένα τους και το άλλο τους, αλλά συγνώμη...ποιος..χ.....?
Ρετάλια ..σκέτα ξεφτισμένα ρετάλια αυτού που ονειρεύτηκαν ότι θα μπορούσαν να είναι , το μόνο που μας προξενούν είναι αηδία.
Τώρα πέρασε από το πλάνο της Βουλής η εικόνα του Συμεών Κεδίκογλου..
Θα μπορούσε να είναι συμπαθής, θα μπορούσε σε άλλους καιρούς να είναι ίσως και κάποιος σημαντικός, τώρα και μόνο που σκέφτομαι ότι θα σηκώσει το ξερό του και θα ψηφίσει....
Και όταν τον δω τι θα πρέπει να κάνω? Να του πω, 'Χαίρω πολύ?'
Να του δώσω μια ανάποδη?
Να του πω, " να χαθεί από τα μάτια μου?'
Και σαν και αυτόν πολλοί......
Δεν είμαι τόσο ηλίθια να νομίζω ότι μπορώ να αλλάξω την κοινωνία, είμαι αρκετά όμως για να μιλάω, η να γράφω που κάνει το ίδιο , χωρίς να με σταματά η αντίθετη άποψη..
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Sofiascomments" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
