Τώρα παγιώνεται μια νέα κατάσταση που δεν μας αρέσει καθόλου, εγκλωβισμένοι σε καταστάσεις που δεν τις διαλέξαμε δεν τις ψηφίσαμε αλλά δεν κάναμε και αρκετά για να μην τις φορτωθούμε.
Και έτσι λοιπόν ο κύβος ερρίφθη και δυστυχώς δεν έχει καμιά νοστιμιά, μόνο το βραστό νερό που αρχίζει να μας τσουρουφλίζει.
Και τώρα τι θα κάνουμε? Πόσο γρήγορα μπορούμε να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα?
Όλοι έχουμε μείνει παγωμένοι, μουδιασμένοι και βαθιά πολύ βαθιά θυμωμένοι .
Είναι όπως τα ξύλα που καίγονται στον τζάκι. Τα κλαράκια καίγονται εύκολα, φουντώνει η φωτιά αλλά οι λάμψεις τους γρήγορα πέφτουν μαζί με τις στάχτες.
Από την άλλη , οι μεγάλοι κορμοί, καίγονται από μέσα, σιγά σιγά , και οι φλόγες κάνουν ώρες να τους αναλώσουν.
Έτσι μου φαίνεται ότι είναι και η ψυχική κατάσταση των ανθρώπων σήμερα,,δεν ξέρω το αν οι φλόγες θα δυναμώσουν η θα φαγωθούμε από μέσα και στο τέλος θα μείνουμε σκέτα κουφάρια του προηγούμενου εαυτού μας.
Πόσο πίσω πάμε? Πόσο?
Ακόμα και τότε που δεν υπήρχε δρόμος προς τα χωριά, υπήρχε σχολείο. Τώρα θα κλείσουν.
Τι θα κάνουν οι γονείς? Τι μπορούν να κάνουν?
Να φύγουν από το χωριό? Πως θα ζήσουν? Που θα πάει το παιδάκι?
Απίστευτο του τι καλούμαστε να σκεφτούμε, πόσο μάλλον να το αντιμετωπίζει κάποιος προσωπικά και να καλείται να δώσει απαντήσεις.. Φοβερό...απάνθρωπο.
Ακούμε αριθμούς, αριθμούς, και πάλι αριθμούς.
Μείωση μισθών μείωση συντάξεων, μείωση των κοινωνικών παροχών, μείωση της αξιοπιστίας μας, μείωση της αξιοπρέπειας, η μόνη που δεν μειώνεται είναι η μεγάλη, μα πολύ μεγάλη αντοχή στο να δεχόμαστε όλα αυτά.
Όσο μειώνονται όλα τα άλλα, τόσο μεγαλώνει ο φόβος. Όμως το μόνο που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο φόβος. Αν το διώχναμε? Αν βρίσκαμε το κουράγιο να τον αποτινάξουμε?
Το θέμα είναι ότι η κάθε εξουσία δεν θέλει να σταματήσει ο λαός να φοβάται. Θα χάσει το έρισμα του πάνω του.
Είναι πολύ μικροί για να μπορούν να εμπνέουν, έτσι έχει μόνο ο φόβος για να κουμαντάρουν τα διάφορα.....εκλογικά σώματα, που όλο και πιο πολύ μοιάζουν με πεσμένα κορμιά.!
Αναρωτιέμαι αν κάποτε θα τα διαβάζω αυτά και θα λέω, "ευτυχώς μπόρα ήταν και πέρασε" η "Δεν είχα καταλάβει τίποτα ακόμα?"
Δεν βλέπω φως από πουθενά. Οι συγκεντρώσεις και οι νέες φωνές που ακούστηκαν αντί να ενωθούν ο καθένας θέλει να γίνει αρχηγός και να κάνει κόμμα.
Καθηγητές πολιτικοί καλλιτέχνες όλοι γυρίζουν την χώρα και ετοιμάζουν τις νέες καρέκλες της νέας εποχής.
Γιατί δεν είναι όλοι μαζί? Γιατί η αριστερά δεν θέλει να σηκωθεί από τον πάγκο?
Ερωτήσεις που πάλι θα μείνουν αναπάντητες.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Sofiascomments" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
