Δεν ξέρω αν είναι εγώ που μεγάλωσα η κάτι άλλο είναι και μου φαίνονται όλα μίζερα και απελπιστικά αδιέξοδα.
Δεν είναι μόνο τα προβλήματα που ξαφνικά έπεσαν πάνω μας, είναι ότι τώρα όλοι φαίνονται πολύ μικροί μπροστά στο ύψος της κατάστασης.
Άνθρωποι σφραγίδες, σαν άδεια πουκάμισα, κυκλοφορούν ανάμεσα μας προσπαθώντας με επιμονή που φτάνει στα όρια της εμμονής να μας πείσουν ότι σε αυτή την μικρή σφραγίδα που απέκτησαν κυρίως λόγου της αδιαφορίας μας, έχουν συγκεντρωμένη την σκέψη μας, την αυτοδιάθεση μας και ολόκληρη την εργασιακή η πολιτική ύπαρξη μας.
Άνθρωποι σφραγίδες σε ένα ξεβαμμένο μπλε με αναχρονιστικά εικονίδια , με γράμματα που λείπουν νομίζουν ότι αντιπροσωπεύουν την εποχή με λόγια που κάποτε κάτι σήμαιναν, αλλά έχουν ξεπεραστεί από καιρό, αφήνοντας τους λυπηρά υπολείμματα μιας άλλης εποχής.
Οι άνθρωποι σφραγίδες βρίσκονται παντού, σε υπουργεία σε σωματεία σε συλλόγους και κόμματα, ενώ οι άνθρωποι που κάποτε μια σφραγίδα τους ένωνε, την έχουν αποκηρύξει σαν εκφραστή τους χωρίς όμως ακόμα να έχει βρεθεί ένας κοινός τόπος συνάντησης τους.
Είναι το δείγμα των καιρών, των αλλαγών που ακόμα δεν έχουν τελειώσει, είναι σαν τον καφέ τον τούρκικο που το κατακάθι ακόμα δεν έχει μαζευτεί στον πάτο, αλλά οι φουσκάλες φαντάζουν ωραίες στο μικρό φλιτζάνι.
Και έτσι να το σκεφτείς αναγνώστη μου, πάντα λέγαμε " με δυο φουσκάλες" για να κρίνουμε τον καλό καφέ, και ποτέ δεν δίναμε σημασία στο κατά πόσο καλή υφή είχε το κατακάθι.
Στο κατακάθι του καφέ όμως η κάθε μάντισσα που διάβαζε τον καφέ, έβλεπε την μοίρα, τα μελλούμενα και τα παλιά, έβλεπε τους δρόμους και τα συναπαντήματα.
Οι σφραγίδες και οι άνθρωποι τους περνάνε δύσκολα αλλά θα πρέπει να καταλάβουν ότι ο καιρός τους πέρασε και πολύ σύντομα με τον έναν η με τον άλλο τρόπο θα μπούνε σε κάποια προθήκη μουσείου να θυμίζουν το παρελθόν αφού το παρόν που επελαύνει παρασέρνει και ξεριζώνει τα πάντα.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Sofiascomments" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
