¨Έχουμε ομίχλη στα μάτια¨, μου είπε ο βοσκός όταν τον ρώτησα αν ερχόντουσαν Έλληνες η ντόπιοι να δουν τα γεφύρια και το φαράγγι.
Πόσο δίκιο έχει....Τράβηξα λοιπόν το πέπλο της δικής μου ομίχλης και είδα την ομορφιά της φύσης να λάμπει, έστω και κάτω από τα σκιερά πλατάνια...
Τα φύλλα τους καφέ και λασπωμένα, απλώνονταν και με οδηγούσαν όλο και πιο πάνω στο βουνό, όλο και πιο κοντά στις πηγές του ποταμού.
Στις πηγές της Λάλας.
Η Λάλα, είναι ένα χωριό, που μαζί με τα Καλύβια, το Νικάσι, τον Γραμπιά, τους Μήλους, και κατεβαίνοντας πάλι προς την θάλασσα, τον Αετό, κλείνουν σαν αγκαλιά την Κάρυστο.
Ξεκίνησα αποφασισμένη να ξεφύγω από τις άσχημες εικόνες που είχα τραβήξει στα προηγούμενα ποστ, και να φτάσω μέχρι τις πηγές..
Ευτυχώς στον δρόμο βρήκα την Παγώνα, και είχε την καλοσύνη να με οδηγήσει μέσα από παλιά καλντερίμια, ξεχασμένα μονοπάτια, και σκιερές πλαγιές, μέχρι να φτάσουμε στον τελευταίο από τους 7
μύλους που βρίσκονταν κάποτε κατά μήκος του ποταμού.Τα κτήρια που βλέπετε είναι μύλοι.
Εκεί έριχναν το στάρι και γινόταν το αλεύρι, εκεί έπλεναν τις υφαντές κουβέρτες και τις βελέτσες να φύγει το επιπλέον μαλλί και να καθαρίσουν.
Τώρα τα γεφύρια ξεχάστηκαν και οι κισσοί τα κάλυψαν. Αρχαίες βρύσες κρύφτηκαν πίσω από αγκαθωτές κλιματσίδες και όλος αυτός ο παράδεισος αποκαλύπτεται μόνο σε αυτούς που θέλουν να τον δουν...
Αυτή η πόρτα κρύβει τον πιο μεγάλο
θησαυρό..Την πηγή του νερού.Κάποτε ξεχύνονταν πάνω στις πλάκες, πλούσιο και καθαρό, πότιζε γη, ζώα και ανθρώπους...
Δίπλα στο ποτάμι, με τους μικρούς καταρράκτες, φυτρώνουν κυκλάμινα και σπάνιες ορχιδέες..
Κρίμα που η φωτογραφική δεν αποτύπωσε τα χρώματα όπως τα έβλεπα....
Η φωτιά του καλοκαιριού, ευτυχώς δεν έφτασε μέχρι τα αιωνόβια
πλατάνια, δεν κατόρθωσε να σβήσει τα δροσερά μονοπάτια που ενώνουν τις πλαγιές που χωρίζουν τα ρέματα και οι καταρράκτες.Μόνο ανέβηκε ψηλά και κατέκαψε χαμηλή θαμνώδη βλάστηση, που γρήγορα θα επανέλθει...Ευτυχώς...
Ο παλιός μύλος, μένει άδειος και εγκαταλελειμμένος...
Παρόλα αυτά τα ίχνη της ζωής που πέρασε, είναι τόσο έντονα και καθαρά, που δεν χρειάζεται πάρα κάποιος που να ξέρει, να σου πει για την ζωή τότε, και αμέσως οι εικόνες ξεδιπλώνονται γεμάτες ένταση, χρώμα και ζωντάνια..
Σε αυτήν την γούρνα πλέναν τις κουβέρτες και τις βελέτσες...Το νερό ξεχείλιζε και έπεφτε στο ποτάμι...
Η Παγώνα που είχε την καλοσύνη να με ξεναγήσει..
Ένα άλλο γεφύρι στον δρόμο μας....
Τα καφέ φύλλα, είχαν ένα έντονο χρώμα...δυστυχώς δεν φαίνεται...
Σκιερά μονοπάτια....
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Sofiascomments" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
