Θυμάστε κάποτε, που με δεκάδες ποστ δήλωνα πως βαρέθηκα? Βαρέθηκα τη μοναξιά, τον πόνο, την μελαγχολία και ολα τα συναφη?Θυμάστε που όλοι μου έλεγαν πως θα μου έρθει απο εκει που δεν το περιμένω, και εγώ τσαντιζόμουν και τα θεωρούσα απλά μαλακίες τυλιγμένες σε περίτεχνα χαρτιά,με κορδελάκια και φιόγκους, απλά για να φαίνονται ωραία και αισιόδοξα?Τελικά ήταν κάτι παραπάνω...Η ιστορία ξεκινάει πριν περίπου 6 μήνες..Και υπαίτιο ειναι το ιντερνετ...Οχι, μη παει το μυαλό σας στο κακό...Απλά μιλουσα με 2 φιλαράκια στο skype και κάλεσαν και έναν δικό τους φίλο...Κουβέντα στην κουβέντα ανακαλύπτουμε οτι και οι δύο σπουδάζουμε στην ιδια πόλη, ίδια σχολή....Λάτρεψα αμέσως τον τρόπο του, το χιούμορ του, την ανεσή του...Κανονίζουμε λοιπόν καφεδάκι,και μετα απο λίγες μέρες συναντηθηκαμε...Ηταν ενα τυπάκι απίστευτο, αλλα καμία σχέση με τον τύπο του άντρα που θα κοιτούσα...Ομορφούλης, με σταράκια και τζινάκι, piercing στο κάτω χείλος και όπως ανακάλυψα στη πορεία, γαμώ τους χαρακτήρες...Είχα ακούσει πολλά γι αυτόν από τις φίλες μου αλλα αν δεν δω, δεν κρίνω...Παρόλο που με την πρώτη ματια θα έλεγες πως ένα "αλάνι" σαν αυτόν και μια ξανθια σαν εμενα δεν εχουν κοινά στοιχεία, δέσαμε αμέσως...Οι ώρες περνούσαν νερό...Οι μέρες περισσότερο και κατεβήκαμε Θεσσαλονίκη στους κοινούς μας φίλους...Οσο χρονο περνούσαμε μαζί τόσο δενόμασταν...Το πάσχα χωριστήκαμε για 15 μέρες και τα κινητά πήραν φωτιά...Εκει είπαμε και το πρώτο "σ'αγαπω", στην αρχή για φιλικά...Γυρνώντας στην καβάλα συνειδητοποιήσαμε πως είμαστε ερωτευμένοι...Σήμερα είμαστε μαζί, μενουμε πρακτικά, στο ίδιο σπίτι, έχουμε τα ίδια μαθήματα, και πραγματικά το πληγωμένο μου μυαλό και η διαλυμένη από εκείνο το παρελθον , καρδιά μου, γιατρεύτηκαν χάρη στον μικρό μου (γιατί ναι, είναι και λίγο πιπινακι...2χρονάκια του τα ρίχνουμε)..Απέκτησα ξανά το γέλιο μου,ξυπνάω και τον βλεπω να με κοιτάει με εκείνα τα μάτάκια που λατρεύω...Νιώθω οτι ερωτεύομαι και αγαπώ πρωτη φορά...Οτι η προηγουμενη που εγω θεωρούσα υπέρτατη, ήταν κατι απλό μπροστα σε αυτό...Τον λατρεύω με όλη μου τη ψυχη..Τον θέλω στη ζωή μου..Αγαπαώ το γέλιο του,την αγκαλιά του, που με κλείνει μέσα και δεν φοβάμαι τίποτα, τα φιλιά του που μου δίνει και κλείνει τα μάτια σαν να ρουφάει την κάθε στιγμή που είμαστε μαζί...και το ίδιο κάνω και εγώ...Εχουμε πολλές ίντριγκες και φασαρίες...(για οσους ασχολουνται με ζώδια μιλαμε για τοξοτή με ωροσκόπο τάυρο και για τάυρο με ωροσκόπο ταύρο..καταλαβαίνεις...)Αλλα στο τέλος της μέρας ξαπλώνει δίπλα μου και νιώθω την απόλυτη ευτυχία...Φαντάσου τώρα εμένα που κυκλοφορούσα με γόβες και μπότες, τώρα είμαι με τα σταράκια στα πόδια...Οτι δεν έκανα και δεν ένιωσα στα 15 τα κάνω τώρα...Και ξέρεις τι; Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ.....
]]>
]]>
]]>
Σας είπα λοιπόν για εκείνο το αμαρτωλό όνειρο....Και θα σας το εξηγήσω ευθύς αμέσως..Είμαι λοιπόν πριν 1 βδομάδα στο κρεβάτι μου και ακούω τραγουδάκια..Και με παίρνει ο ύπνος ακούγωντας το λατρεμένο Push it των λατρεμένων Garbage...Και ξεκινάει το "δυό ταινίες σεξ η αίθουσα κλιματιζεται"...
]]>
]]>
Ορίστε...Λύσσαξα και εγώ...τέλος και η εξεταστική και όλα....Κατέβηκα και στη Χαλκίδα μου,ξεκουράστηκα,έλιωσα στον ύπνο,ήπια και τα ρακομελά μου και γύρισα στη σκληρή καθημερινότητα...Μεσολάβησε και ένα γεγονός ,κάτι που έμαθα για τον ακατανόμαστο και με έκανε όχι απλά να τον ξεχάσω αλλά πολύ περισσότερο να τον σιχαθώ και να μη ξαναναφέρω καν το ονομά του...Παρόλα αυτά είμαι τέλεια...Μπορώ να πω πως διανύω μια περίοδο καυλότητας..(οχι μονο σεξουαλικως ρε πονηρο μυαλο...αλλα γενικότερα...)... Απλά δεν εχω έμπνευση ρε γαμώτο...Δε ξέρω τις πταίει...Θες ο καιρός? Θες το οτι παχυνα και νιώθω σαν τρόμπα? Θες το οτι δεν έχω γκόμενο? Παντως έμπνευση γιοκ... Μάταια περιμένω τον παλιοσάπιο γιατρό μας να με εμπνεύσει αλλα και αυτός μου το γύρισε στο ιατρικό...Τώρα το θυμίθηκε...Οταν μας έβγαζε τα σταφύλλα του στη μάπα ήταν καλα...Αντε μη φορτώσω τώρα....Τέλος πάντων...Αντε να ανοίξει και ο σκατόκαιρος γιατί δε μπορώ..Με κούρασε...Maaaaaaddd.....γύρνα και χύσε πάνω μου τη καραμέλαααα.....Λίγωσε με πια....
]]>
Ξέρω οτι σας λείπω..Ξέρω οτι κλαίτε μέρα νύχτα..Αλλά εχω και μια σχολή-κατάραμένηηηηη-η οποία έχει και εξεταστική...Παρακαλείται η Ενωση Bloggers Ελλάδος να μη με διαγράψει από το καταστατικό της....Σας απειλώ...I'll be back....soon...stronger,better,harder,bitchier.....kisses.....
]]>
Και μετά την κατάθλιψη έρχεται η χαρά..αυτή που κάθεσαι μόνος και γελάς σαν το χαζό..Χωρίς λόγο..Ετσι απλά..-αν σε ενδιαφέρουν τα ζώδια ξέρεις πόσο κυκλοθυμικά είμαστε τα τοξοτάκια..-Μέσα σ'αυτά ήρθε και η ίωση..Η ίωση αργησε μια μερα...Αλλά ήρθε...Πυρετός και άγιος ο Θεός..Ξέρω πόσο μ'αγαπάς και νοιάζεσαι γι'αυτό σου λέω πως είμαι καλά..Και κυρίως ψυχολογικά...Δεν ακούω πια μελαγχολικά τραγουδια..Η όταν το κάνω είναι γιατί πραγματικά γουστάρω...Αντίθετα προτιμώ ανεβαστικά τραγουδάκια,διόλου ποιοτικά αλλα τρελά κεφάτα...Παρε μια Lady Gaga να μάθεις..Και αυτή είδωλό μου..Μετά την Tila Tequila βέβαια..Μη τα ισοπεδώσουμε όλα....Είπαμε...Και επειδή δεν έχω κάτι αλλο συγκεκριμένο να πω,σ'αφήνω εδώ..Δε μ 'αρέσει να μιλάω όταν δεν έχω να πω κάτι...(ρε,πως αλλάζει ο άνθρωπος..σα να ωρίμασα...πςςς...αυτά είναι...Είμαι πραγματικά συγκινημένη και περήφανη για μένα...)
]]>
]]>
]]>
Να ξεκινήσω με τα κλασικά, χρονια πολλά σε όλους, καλή χρονιά κτλ κτλ...Και ξεκίνησε το τιμημένο 2009-ελπιζω να παει καλύτερα από το 2008...Θυμασαι αγαπημένε-η,που εψαχνα άντρα????Τι το θελα?? Δεν βρήκα άντρα, βρήκα μωρό..Μωρό τρελό,πιπινι, που έχει ότι σιχαίνομαι σε εναν άντρα-δηλαδή μακρύ μαλλί και κορμί αγαλματένιο-αλλά είναι τόσο μα τόσο μμμμμμ..κολάζομαι...Το πρόβλημα είναι αλλού...Είναι μόλις 18..και να σκεφτεις οτι μ'αρέσουν οι άνω των 25..Τον συγκεκριμένο τον ξέρω μια ζωή...Δεν φαινόταν να έχει προοπτική αλλά εξελίχθηκε σε τρελο κομμάτι..Αααααχχχ...Και εκεί που λες,Πρωτοχρονιά,αρχίζουμε να χορεύουμε,να τα χάδια,να οι αγκαλιές,να τα ποτά,έτοιμη ήμουν να κολαστώ,αλλά κρατήθηκα,Κυρία λέμε,η Tila Tequila αυτοπροσώπως-η οποία αποτελεί το είδωλό μου...Προς το παρόν τον ξεχνάω,και ίσως το πάσχα να του δείξω πως σουβλίζουν το αρνί..Για τώρα,μικρό μου πιπίνι πάρε ένα poison από τον Alice-γιατί ειναι και ροκακι το πιπίνι μου-και πάρε και τον στίχο που με εκφράζει..
]]>
(οκ από μικρή χαζή...τι να κάνω???)
(δεν βγάζω τη μούρη του για ευνόητους λόγους..)Ξαφνικά ερωτεύτηκε πολύ..Πάρα πολύ...Πάρα πάρα πολύ...Και τα φτιάξανε..Και ζούσε γι'αυτη τη σχέση...Και ήταν και οι δυό τους μες στα σορόπια...
Από το πολύ σορόπι όμως ήρθε και ζαχάρωσε το θέμα..Την παράτησε ο κύριος και η μικρή-λέμε τώρα, Λένα έκλαιγε και υπέφερε..
Αυτό όμως τη βοήθησε να καταλάβει ποιοί ήταν πραγματικά κοντά της.. Και βοηθησε το μυαλό της να πήξει...Αυτοί ήταν..τα φιλαράκια της...Και στις 2 πόλεις που ζεί..Περνάει τέλεια και φαίνεται..Δεν σκέφτεται το αύριο..Ζει το τώρα..Και αγαπάει αυτούς που την στήριξαν..Και καταλαβαίνει ποιοι είναι φίλοι..
Αυτοί που βγαίνεις μαζί τους στην αρχή κυριλέ...
που όμως δεν φοβάσαι να "τσαλακωθείς" μαζί τους..
που αντέχουν να σε σηκώνουν ακόμα και όταν έχεις παρει κιλα...
που μπορεί να το παίζετε ζευγάρι ακόμα και αν είναι ξάδερφος σου..
που μπορείς να κοιμηθείς πανω τους στα μπουζούκια...
που γίνεσαι λιώμα και σουργελιάζεσαι..
που είσαι περήφανος γι'αυτούς...
που ακόμα και μέσα στην πισίνα τραγουδάτε παράφωνα μεν,διασκεδαστικά δε...
που όσα χρόνια και αν περάσουνε θα σε δέχονται με την μαλακία σου..Γιατί θα παραμείνω σούργελο καθώς φαίνεται..
]]>
Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,
]]>
Και εκεί που πάω να γράψω ένα απλό καθημερινό postάκι,διακρίνω στον πανόπτη μου τον αριθμό 99.. Εφτασα δηλαδή τα 100? Σήμερα? Δεκέμβρη μήνα? Συνέπεσε δηλαδή με διαφορά 1 βδομάδας από την επέτειο 2 χρόνων bloggin' και την φανταστικότερη γιορτή του Δεκεμβρίου,δηλαδής τα γενέθλιά μου...? Ουάουουουουου... Άντε, έχω ψωμιά ακόμα να φάω... Θα σας πρήζω πολύ πολύ πολύ καιρό ακόμη.. Σας τα είπα τα νέα??? 15 του μηνός θα έχω internet... Θα αναστενάξουν οι οπτικές ίνες λέμε... Χαχαχαχαχα.. Να με χαίρεστε.. και εγώ θα συνεχίσω να σας προκαλω........disturbia...
]]>
Βλέπω συχνά περίεργα όνειρα... Όχι πάντα σεξουαλικά, αν εκεί πήγε το μυαλό σου... Προχθές όμως συγκλονίστηκα.. Ημουν λέει με την παρέα μου στο Allou fun park- άσχετο με το υπόλοιπο θέμα,απλά εκείνο το βράδυ είχα δει το "Βλέπω τον θανατό σου 3"-και από το κρύο άρχισε να τρέχει η μύτη μου.. Νίωθω να έχω μια μυξούλα που πρέπει να την βγάλω,παίρνω το χαρτομάντηλο και αντικρίζω αίμα.. Αρχίζω να τραβάω τη μύτη μου και άρχισε με τη μυξούλα να βγαίνει και ένα έντερο και στη συνέχεια νίωθω τον εγκεφαλό μου να ξεκολλά και να κατεβαίνει από τη μύτη.. Ξύπνησα ανάστατη,με ένα μούδιασμα στη μύτη,και πέραν του αηδιαστικού του θέματος, το ερώτημα είναι άλλο...Πόσο μικρό εγκέφαλο μπορεί να έχω ωστε να χωράει από ένα ρουθούνι????
]]>
]]>+(1024x768).jpg)
Πέρασαν άνθρωποι από δίπλα μου, φίλοι, σύντροφοι, γνωστοί, και έφυγαν αρκετοί.. Με έκαναν να νιώθω για πολύ καιρό ότι έφταιγα εγώ… Ότι κάτι πάει στραβά με μένα, ότι έχω παλιοχαρακτήρα και τους διώχνω.. Τα έβαλα κάτω και τα μέτρησα.. Και μια φορά, και δύο και τρεις, άπειρα βράδια που έσκασα, έκλαψα, και με έβρισα… Είδα ότι σαφώς και έχω κάνει λάθη, αλλά όχι τόσα ώστε να μου φερθούν έτσι.. Όταν σε θεωρώ κολλητό μου και μετά τον χωρισμό μου δεν μου λες καλημέρα μόνο και μόνο γιατί έχεις γίνει κολλητάρι με τον πρώην μου, συγγνώμη μα δεν φταίω.. Όταν είμαι η μοναδική σου φίλη, είσαι κουκλάρα και βγαίνουμε και σε καμαρώνω, και βγαίνεις και λες ότι σε αντιγράφω και σε ζηλεύω, συγγνώμη αλλά είναι πρόβλημα σου… Και όταν σε έχω στηρίξει άπειρες φορές σε καλά και κακά και σε πήρα τηλέφωνο όταν σε είχα ανάγκη και απλά δεν νοιάστηκες, συγγνώμη αλλά φταις… Έχω ένα κακό.. Πολλά κακά, αλλά αυτό είναι το χειρότερο.. Δένομαι πολύ με τους ανθρώπους.. Αγαπάω τους ανθρώπους.. Τρέχω για τους άλλους, πονάω μαζί τους, γελάω με την ευτυχία τους, βοηθάω σε ότι περνάει από το χέρι μου.. Μου πήρε 22 χρόνια να μάθω ότι αυτό δεν έχει ανταπόκριση.. Γιατί κανείς τους δεν νοιάστηκε.. Τι κι αν είμαι κοινωνική? Τι κι αν κάνω φιλίες παντού? Στην ουσία όλοι μόνοι είμαστε.. Και αυτό δεν αντέχω.. Καλή η ανεξαρτησία αλλά εγώ θέλω ανθρώπους γύρω μου.. Να μοιραστώ λύπες και χαρές.. Να γίνει η πίκρα πιο ελαφριά και η ευτυχία περισσότερη.. Δεν έχω κρατήσει άσχημες στιγμές, από κανέναν τους.. Αλλά με πονάει.. Όταν μαθαίνω σε μια κατάσταση δεν μπορώ εύκολα να προσαρμοστώ σε μια καινούρια.. Και αυτό είναι το όλο θέμα.. Απ’ έξω είμαι σκληρή, ανεξάρτητη, μπορώ να καταφέρω τα πάντα αν το θελήσω, αλλά βαθιά μέσα μου είμαι ακόμα παιδί… Τόσες προσωπικότητες σε μία.. Δεν μπορώ να με καταλάβω.. Δεν με θεωρώ κακό άνθρωπο.. Αν όμως κάνω λάθος? Έφταιξα.. Και αν έχω δίκιο? Θα αφήσω όλους αυτούς του παρανοϊκούς παρτάκηδες να κάνουν κουμάντο στη ζωή και τα αισθήματα μου? Ποτέ.. Για ένα πράγμα είμαι σίγουρη.. Ποτέ δεν θα αφήσω κανέναν να κάνει κουμάντο σε μένα… Κανείς δεν θα αποφασίσει για μένα και σε κανέναν δεν θα δώσω εξηγήσεις.. Αυτό το τηρώ από μικρή.. Έφαγα «χαστούκια» από ανθρώπους που δεν πίστευα, άκουσα λόγια που με διέλυσαν από στόματα δικών μου ανθρώπων.. Και πάλι ρε κορόιδα, είμαι εδώ.. Κάθε φορά πιο δυνατή.. Και δεν θα αφήσω κανέναν να με κατεβάσει από το συννεφάκι μου και να με βγάλει από τον παραμυθένιο κόσμο μου..Είμαι παιδί και μ'αρέσει.. Και δεν θα πω το κλασικό του Πετρέλη, «Χτύπα κι άλλο θα τα’ αντέξω, δεν πεθαίνω έτσι απλά, θα παλέψω..».. Θα σου πω αυτό που έχω κάνει πόστερ στο τοίχο του κρεβατιού μου για να το βλέπω κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια μου γιατί πραγματικά είναι λες και το έγραψα εγώ…+(1024x768).jpg)
]]>