Μέσαστον γάμο πάνω απ’ όλα στέκεται η συζυγική αγάπη. Πόσα δεν έχουν γραφεί γι’ αυτήν.Η αγάπη προσφέρει όχι γιατί είναι υποχρεωμένη, αλλά γιατί έχει πιστέψει στην αξίατου άλλου, έστω και αν πρόκειται για τον εχθρό. Η αγάπη ποιεί «ψυχήν μίαν»,δημιουργεί ομοψυχία, όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος. Και η γνήσια αγάπη «ου ζητείτα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν…πάντα στέγει, πάντα πιστεύει,πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» (Α΄ Κορ.13, 7-8).Υπάρχειόμως και ένας απρόβλεπτος παράγοντας, που συχνά επιδρά διαλυτικά στον γάμο καιτην οικογένεια. Πρόκειται, δυστυχώς, για τους ίδιους τους γονείς. Όπως οι ευχές τουςστηρίζουν θεμέλια οίκων, έτσι και οι άκαιρες παρεμβάσεις τους στη ζωή τουανδρογύνου γκρεμίζουν τις οικογένειες. [] Πολλοίγονείς, δυστυχώς, δεν μπορούν να καταλάβουν , ότι γάμος σημαίνει νέα φωλιά, πουπρέπει να μείνει αυτοκυβέρνητη. Οι γονείς ζητούν την τυφλή αφοσίωση των παιδιώντους ως ανταμοιβή για όσα τους πρόσφεραν στην ζωή. Λησμονούν όμως, ότι, ό,τι κάνουνοι γονείς για τα παιδιά τους είναι το καθήκον τους απέναντί τους, που δεν ζητά έπαινοκαι ανταμοιβή. Είναι καθολικός νόμος της φύσης, από την φωλιά των χελιδονιών μέχριτην καρδιά της ζούγκλας.
Ταπαιδιά δεν είναι τα όργανά τους ώστε να τα χρησιμοποιούν για την ικανοποίησητου εγωισμού τους, το καθήκον των παιδιών απέναντι στους γονείς δεν απαιτείται,αλλά γεννιέται μέσα στην καρδιά τους και προσφέρεται ελεύθερα, αποδεικνύει δεκαι την σωστή ή όχι γονεϊκή αγωγή. Έτσι δοκιμάζεται και η αγάπη, αν ήταν δηλαδήκτητική-εγωιστική, ή ανιδιοτελής και θυσιαστική.Η ζωή,ως γνωστό, δεν οπισθοδρομεί, πηγαίνει μπροστά. Δεν είναι οι γονείς τίποτεπερισσότερο παρά τα τόξα μέσω των οποίων ο δωρεοδότης Θεός, εκτοξεύει σανζωντανά βέλη τα παιδιά μέσα στην ζωή. Μεγαλύτερη χαρά δεν υπάρχει από τον να βλέπουμετα παιδιά μας να δημιουργούν μια ευλογημένη οικογένεια, θα πρέπει να πάψουμε νατα βλέπουμε ως μέσον της δικής μας ικανοποίησης. Αςαφήσουμε στην αγάπη και ενότητά τους τα παιδιά μας, έστω και αν εμείς παρατηρούμεκαταστάσεις, με τις οποίες δεν συμφωνούμε….Η παρουσίατων γονέων και η παρέμβασή τους στη ζωή των παιδιών τους οφείλει να είναι μόνονσυμβουλευτική και υποστηρικτική. Τότε ασφαλώς θ’ αναδεικνύεται ο γάμος και ηκοινωνία των μελών της, η οικογένεια, ο μικρός επίγειος παράδεισος, στον οποίοη αληθινή αγάπη έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο και η ένωση αυτή θ’ αποκαλύπτεταιπράγματι ως «μυστήριο αγάπης».Βαρβάρας Καλογεροπούλου-ΜεταλληνούΟικογένεια, αναζητώντας νόημα ζωήςhttp://imverias.blogspot.com
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Φίλοι Ενορίας Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καλοχωρίου-Παντειχίου" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
